Romanowski, Bolesław (1912–1945)

Cymbalista, urodzony 26 sierpnia 1912 r. w Jarmoliszkach pod Rudominem, syn Michała i Petroneli ze Żmudzinów. Według rodzinnych przekazów był samoukiem: grał ze słuchu i opanował cymbały po mistrzowsku. Potrafił zagrać niemal na wszystkim, zwłaszcza na fortepianie. Swoje cymbały zbudował sam.

W latach 1931–1939 wielokrotnie występował w audycjach Polskiego Radia, solo oraz z zespołami: Polską Kapelą Ludową Feliksa Dzierżanowskiego, kapelą ludową Towarzystwa „Kaskada” i chórem ludowym Eugeniusza Lutkiewicza. Jego występy nadawały rozgłośnie w Wilnie, Katowicach, Krakowie, Poznaniu i Łodzi oraz program ogólnopolski, a programy radiowe w prasie w całym kraju zapowiadały go zwykle jako „Bolesław Romanowski — cymbalista z Wileńszczyzny”.

Najwcześniejszy odnaleziony występ to koncert muzyki ludowej w Radiu Wileńskim 29 stycznia 1931 r., w którego programie zapowiedziano w jego wykonaniu krakowiaka, odbijanego, polkę i kadryla. Ostatni to transmisja z Wilna w programie ogólnopolskim 10 czerwca 1939 r., w której miał wykonać „Dumkę oszmiańską” i „Polkę wileńską”.

Według rodzinnego wspomnienia mieszkańcy Jarmoliszek słuchali tych audycji w gajówce jego siostry Zofii i szwagra Jana Bogdanowicza, gdzie był jedyny w okolicy odbiornik radiowy.

Romanowski zajmował się również fotografią. Wiele wykonanych przez niego zdjęć przetrwało i było prezentowanych na wystawach w Polsce.

W czasie okupacji był związany z Armią Krajową. Robił zdjęcia i wywoływał filmy z oddziałów partyzanckich. W lipcu 1944 r., po operacji „Ostra Brama”, fotografował żołnierzy AK w miejscu koncentracji oddziałów w Wołkorabiszkach pod Wilnem; niewywołaną rolkę tych zdjęć miał tam ukryć, prawdopodobnie w stodole. W 1944 r. został aresztowany w Wilnie i był tam więziony do 22 lutego 1945 r. Transportem z Wilna wywieziono go do obozu kontrolno-filtracyjnego nr 240 w obwodzie stalińskim (dziś donieckim) w Donbasie, do którego trafił 2 marca 1945 r. Pracował w kopalni węgla. Zmarł w obozie 27 maja 1945 r.